Τον πρώτο χρόνο ζωής, το βράφος αναπτύσσει δεσμό/προσκόλληση με ένα ή λίγα συγκεκριμένα πρόσωπα (με σειρά προτίμησης)
Όσο περισσότερο αλληλεπιδρά ένα βρέφος με κάποιο πρόσωπο, τόσο περισσότερο συνδέεται μαζί του
Οι δεσμοί αυτοί και κυρίως με τη μητέρα αποτελούν τη βάση για μια υγιή συναισθηματική ανάπτυξη
Μέχρι τον 6ο μήνα ζωής το βρέφος είναι δεκτικό σε αγκαλιές, φροντίδα και ανάπτυξη δεσμού με νέα πρόσωπα
Φόβος/άγχος του ξένου
Μετά τον 6ο μήνα ζωής τα βρέφη αρχίζουν να κλαίνε ή να εκδηλώνουν δυσαρέσκεια, αποδοκιμασία, ντροπή προς τον ξένο που τα προσεγγίζει
Πρόκειται για συμπεριφορά άγχους μπροστά στο φόβο της απώλειας της προστασίας που παρέχεται απο το βασικό πρόσωπο φροντίδας, συνήθως τη μητέρα
Αυτή η αλλαγή συμπεριφοράς δεν αποτελεί πισωγύρισμα αλλά αναπτυξιακό βήμα
Πλεόν το βρέφος ξεχωρίζει ανάμεσα σε οικείους και ξένους
Το άγχος του ξένου και η προσκόλληση στα αγαπημένα πρόσωπα συνεχίζεται έως την ηλικία των 2 ετών
Πρακτικές συμβουλές
Δεν πρέπει να πιέζονται τα παιδιά να αλληλεπιδράσουν με ένα νέο πρόσωπο
Νέοι φροντιστές πρέπει να εισάγονται στο περιβάλλον του παιδιού προσεκτικά και σταδιακά
Σύντομοι αποχωρισμοί μπορεί να βοηθήσουν το βρέφος να αντέξει
Όταν οι γονείς μετακινούνται από δωμάτιο σε δωμάτιο καλό είναι να μιλούν στο βρέφος
Οι γονείς πρέπει να προετοιμάζουν το παιδί για την αποχώρησή τους παρά να εξαφανίζονται ξαφνικά
Μετά από έναν αποχωρισμό οι γονείς μπορούν να αγκαλιάζουν, να κρατούν κοντά τους και να παρηγορούν το παιδί για όσο χρειαστεί
Απουσία ή υπερβολικό άγχος αποχωρισμού
Η απουσία της αντίδρασης προς τους ξένους μπορεί να αποτελεί ένδειξη ανασφαλούς δεσμού προσκόλλησης
Το υπερβολικό άγχος αποχωρισμού μπορεί να πυροδοτηθεί από αντίξοες συνθήκες, όπως εμπειρίες ή απειλές εγκατάλειψης εκ μέρους των γονέων ή αρνητικά γεγονότα ζωής (ασθένεια, απώλεια γονέα)
We use cookies and similar technologies to improve your experience on our website.
Read our Privacy Policy.